Een perfecte maaltijd

Slang - relatie mens en dier

Kort verhaal – Wraak 


Tergend langzaam bracht Tino zijn vork met de bleekgele pasta naar zijn mond. Vlug prikte hij nog een paar paddenstoelen met een stukje wit vlees aan zijn vork om de gronderige smaak te laten mengen met het zoete deeg. Al kauwend kneep hij zijn ogen halfdicht en knikte met een genietend kreuntje naar Lotte. “Heerlijk!” mompelde hij en hij leunde achterover op de oude houten stoel.

Lotte gleed met haar vingers over de diepe nerven van het gehavende houten tafelblad richting haar bestek. Ze legde haar hand op het koude zilveren eetgerei en liet het daar rusten. Hoe lang haatte ze hem nu? De weeïge lucht van de pasta met gemengde paddenstoelen liet haar maagzuur omhoog borrelen als een goedkope champagne. Haar andere hand verdween snel voor haar gesloten mond.

Smakkend praatte Tino door. Zoals altijd. Zijn leven was een grote spetterende voorstelling. Tenminste dat vond hij zelf. De ene hap pasta met romige saus na de andere verdween in zijn altijd bewegende mond. Lotte wendde haar blik af, ze kon hem niet meer verdragen. “Je eet niet veel,” smakte Tino op weg naar zijn volgende hap. Lotte schudde haar hoofd. Nee, ze at niets. Ze wist precies welke paddenstoelen ze had geplukt in het wandelbos vlakbij de snelweg. En welk vlees zij had verwerkt. Zou hij zijn favoriete huisgenoot, een koningsslang met de idiote naam Pacino, al gemist hebben? Tino was nog niet bij het terrarium geweest. Al gaf hij zijn lieveling normaal gesproken meer aandacht dan haar. Het interesseerde Lotte allang niet meer.

Vanuit de keuken hoorde Lotte het pruttelende en sissende geluid van de kleine metalen espressomaker op het vuur. De donkerbruine geur van de sterke koffie kwam haar tegemoet. Ze haalde diep adem en schoof de houten stoel over de ruwe plavuizen naar achteren. De keukenklok tikte alsof zijn leven ervan af hing. Nog twaalf uur, dan was Lotte van Tino én Pacino bevrijd. Nog twaalf uren die schoorvoetend, zoals de tijd dat alleen kan, voorbij zullen slenteren.

Ze schonk de hete koffie in de twee glazen en deed er wat lubberige room op. Voorzichtig liep ze met de hete koffie terug naar de schemerige eetkamer. Tino leunde achterover met een lomp been op haar antieke houten tafel. Tevreden wreef hij over zijn walgelijk dikke buik: “Een perfecte maaltijd.” Langzaam ging Lotte zitten en keek hem ijzig aan: ‘Ja, een perfecte maaltijd’.

 

Meer lezen?